Bernard Bot

+

1024px-BernardbotBen Bot (rechts) in 2005 als minister van Buitenlandse Zaken in Washington in gesprek met Paul Wolfowitz, toen de Amerikaanse onderminister van Defensie. Bron: defenselink.mil

Kortgeleden had ik een vraaggesprek met oud-diplomaat en -minister Bernard Bot, nu werkzaam als lobbyist, aan het Lange Voorhout in Den Haag. De aanleiding waren zijn politieke memoires, eind 2015 verschenen onder de titel Achteraf bezien. Intrigerend boek, alleen al om te zien wat er in de coulissen van de Brusselse macht gebeurt: denk aan het Comité van Permanente Vertegenwoordigers (Coreper) waarvan Bot tien jaar lang deel uitmaakte als EU-ambassadeur voor Nederland. Dit gremium is voor het gros van de mensen onzichtbaar, maar bepaalt voor een wezenlijk deel de besluiten die later onder veel bekijks door de Europese regeringsleiders worden afgehamerd.

Over het Europese voorzitterschap, dat Nederland de eerste helft van 2016 bekleedt, merkte hij overigens op dat deze rol sinds het Verdrag van Lissabon veel minder om het lijf heeft. In 2004 had Nederland meer invloed als voorzitter: toen werden bijvoorbeeld de toetredingsonderhandelingen met Turkije geopend, waarvan Bot nog steeds voorvechter is. De oorzaak van de gekrompen rol: de Europese Raad van regeringsleiders wordt nu door een vaste persoon voorgezeten (op dit moment Donald Tusk), net als dat de Raad Buitenlandse Zaken een vaste Hoge Vertegenwoordiger heeft (op dit moment Federica Mogherini). Belangrijke vergaderingen worden bovendien niet meer zoals vroeger in het voorzittende land gehouden.

In het interview vertelt Bernard Bot onder meer waarom de in 2005 door de Nederlandse bevolking weggestemde Europese Grondwet in wezen gekopieerd is naar het Verdrag van Lissabon. Ook al wordt dat door politici ontkent. Ook legt hij uit waarom er zulke slechte beslissingen zijn genomen voorafgaand aan de invoering van de euro en de snelle uitbreiding van het aantal lidstaten.

Het hele interview is hier te lezen.